A poda parcial que mostra a foto é un exemplo claro de mala praxe no arborado urbano: non respecta a estrutura da árbore, debilítxaa e reduce drásticamente os beneficios que achega á rúa.​

Descompensación e mutilación da copa

A árbore foi podada case na súa metade dereita, deixando muñóns grosos e unha copa desequilibrada que rompe por completo a súa arquitectura natural.
Este tipo de cortes grandes, mal ubicados e sen criterio estructural considéranse podas drásticas (desmoche/terciado), desaconselladas pola bibliografía técnica porque xeneran rebrotes débiles e unha maior probabilidade de roturas futuras.

Consecuencias para a saúde da árbore

Cada muñón é unha grande ferida aberta: cicatriza mal, facilita a entrada de fungos e acaba sendo unha das principais causas de morte prematura de árbores urbanas.
A poda intensa realizada só nun lado obriga á árbore a gastar reservas en rebrotes de emerxencia, debilítxaa fisioloxicamente e aumenta a súa vulnerabilidade fronte a pragas e estrés hídrico.

Impacto sobre a seguridade e o entorno

Lonxe de "facerlle máis seguro", unha copa descompensada e chea de rebrotes mal ancorados volvese máis perigosa co tempo, porque eses novos ramos tenden a desgaxarse con vento ou peso.
Ao reducirse tanto a copa diminúen a sombra, a captura de contaminantes e o efecto de amortiguación térmica que a árbore debería proporcionar á beiravía e á calzada.

Momento inadecuado de intervención

Se, como parece, a poda fixo coincidindo co inicio da primavera, actuouse xusto cando a árbore entra na súa máxima actividade vexetativa, o que incrementa o estrés e a probabilidade de danos fisiolóxicos.
Ademais, estas datas adoitan coincidir co inicio da nidificación de aves urbanas, polo que podas así poden destruír niños e causar a morte directa de pitos e adultos.